Anneannem F. Muteber Hanım, 1990 yılında vefat edene kadar beni büyütmeye kollamaya devam etmiş ve 24 yıl boyunca en sağlam dostum olmuştur. 8 yaşında ilk okula giderken bana aldığı bir pil bir fener ampulu ve biraz tel ile elektrik mühendisliğine ilk adımımı atmamı sağlamıştır. O günden vefatına kadar da hiç bir isteğimi geri çevirmeyerek şu anda her ne isem o olmamı sağlayan insandır. İnsanların unutulduklarında gerçekten öleceklerine inanıyorum. Anneannemin böyle bir şansı yok. Yaşadığım sürece her gün O nu hatırlayıp en iyi dostumun yokluğunu hissedeceğim. Elbette sadece hüzün yok. Çok eğlendiğimiz zamanlar da güzel anılar olarak yanımıza kar kaldı. Yaptığım her şey O'nun başarısıdır... Geriye..